แสงไฟสีส้มจากโคมไฟหัวเตียงช่วยส่องสว่างให้มองเห็นร่างสองร่างที่บดเบียดกายหากันอยู่ในความมืด
เสียงลมหายใจหนักประสานกับเสียงของเครื่องปรับอากาศดังตามอารมณ์ของคนสองคนที่กำลังดูดดุนริมฝีปากของกันและกันอยู่บนเตียงนอนสีขาวนุ่ม
เซฮุนผละริมฝีปากออกมาจากคนตรงหน้าอย่างอ้อยอิ่ง
พลางมองเข้าไปในดวงตาของคนเป็นพี่ที่อยู่ตรงหน้า
ฝ่ามือไล้ไปตามกรอบหน้าหวานก่อนจะเลื่อนปลายนิ้วหัวแม่มือมาคลึงเบาๆ
ที่ริมฝีปากบาง
“พี่…แน่ใจเหรอ?”
ถ้าให้พูดกันตรงๆ
อี้ชิงก็คงพูดได้เต็มปากว่าไม่แน่ใจ เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงยอมให้เซฮุนทำอะไรต่อมิอะไรได้มากมายขนาดนี้ทั้งที่พรุ่งนี้พวกเขาก็ต้องแยกกันไปแล้ว
แต่พอมองเข้าไปในตาของเซฮุนความรู้สึกกลัวต่างๆ ก็หายไป
ไม่รู้ทำไมความไว้เนื้อเชื่อใจถึงได้ก่อตัวขึ้นมาเร็วนัก
ทั้งที่เซฮุนเป็นคนแปลกหน้า ทั้งที่ไม่ควรจะปล่อยให้เรื่องของพวกเขาไปไกลกว่านี้
แต่เวลานี้อี้ชิงไม่อยากคิดถึงอนาคตนัก
เขาอยากอยู่กับเซฮุนตรงนี้เก็บทุกวินาทีให้มีค่าที่สุด
“อืม”
เสียงตอบรับเบาๆ
ในลำคอ แทบจะมาพร้อมกับแรงกดย้ำที่ริมฝีปาก เด็กตัวสูงก้มหน้าลงมาจูบเบาๆ
ที่กลีบปากบางก่อนจะแทรกเรียวลิ้นเข้าไปสัมผัสความหอมหวานภายในโพรงปากแลกสัมผัสอ่อนโยนวินาทีที่ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันอยู่นานจนร่างบางของอี้ชิงสั่นสะท้านไปตามรสสัมผัสจากเซฮุน
จากความอ่อนโยนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนตามอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ
มือหนาลูบไล้เข้าไปภายในเสื้อยืดตัวบางและเริ่มบดเบียดช่วงล่างของตัวเองกับเรียวขาบาง
จูบที่ร้อนแรงทำให้อี้ชิงรู้สึกตัวเขาแทบหายใจไม่ทัน
เซฮุนละริมฝีปากออกมาจากร่างบางก่อนจะเปลี่ยนมาไซร้ที่ซอกคอ ดูดดุนเบาๆ
ทิ้งร่องรอยรักเอาไว้ที่ลำคอขาว
มือหนาปลุกเร้าด้วยการลากปลายนิ้วไปตามแผงอกที่เปลือยเปล่าก่อนจะบีบคลึงเบาๆ
ที่ยอดอกจนอี้ชิงต้องส่งเสียงคราง
“อะ..เซฮุน”
มือหนาถอดเสื้อของอี้ชิงออกแล้วก้มลงจูบคนเป็นพี่อีกครั้ง
ดูดเม้มริมฝีปากบนและล่างจนปากของอี้ชิงเริ่มช้ำกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ
เป็นอีกครั้งที่เซฮุนผละริมฝีปากออกมาแล้วถามคำถาม
“ถ้าพี่ไม่ห้ามตอนนี้
ผมไม่หยุดแล้วนะ”
อี้ชิงยิ้มบางก่อนจะวาดแขนโอบรอบคอของเซฮุนแล้วรั้งเด็กตัวสูงลงมาจูบ
มันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเป็นระหว่างเขากับเซฮุน
แต่อี้ชิงรู้ว่าเขาจะไม่มีวันเสียใจ ไม่ว่าสุดท้ายพวกเขาจะได้เจอกันอีกหรือไม่
ช่วงเวลาเหล่านี้ที่ปารีสจะอยู่ในความทรงจำของเขาตลอดไป มือบางแตะที่หน้าอกของเซฮุนเขาสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงหลังแผงอกแกร่งนั้น
จังหวะหัวใจของพวกเขาที่เต้นตรงกัน
ลมหายใจร้อนไล่เลี่ยอยู่ที่ซอกคอเรื่อยมาจนถึงลาดไหล่และแผงอกกว้าง
พาความรู้สึกเสียวซ่านและปลุกเร้าอารมณ์ของร่างบางให้พุ่งสูงขึ้น
ริมฝีปากร้อนครอบครองที่ยอดอกก่อนจะดูดดึงเบาๆ แตะลิ้นร้อนไล้วนผะผ่าว
ส่งให้ร่างบางบิดเร้าไปตามแรงอารมณ์ที่โลดขึ้นมา
มือหนาเลื่อนต่ำลงมาบีบเค้นส่วนขยายที่ดุนดันขึ้นมาบนเนื้อผ้ายีนส์ทำให้อี้ชิงถึงกับผวา
ความรู้สึกรุนแรงที่โถมเข้ามาทำให้เผลอส่งเสียงครางออกมาและดูเหมือนว่าจะทำให้เซฮุนพอใจ
เขายกตัวขึ้นแล้วถอดเสื้อของตัวเองออกก่อนจะก้มลงไปจูบอี้ชิงอีกครั้ง
ระหว่างนั้นมือที่แสนซุกซนก็สาละวนอยู่กับกางเกงด้านล่าง
เพียงไม่นานพวกเขาก็ได้แต่มองเรือนร่างเปลือยเปล่าของกันและกันอยู่ภายใต้แสงไฟสีส้มอ่อนจาง
มันน่าอายกว่าที่คิดเอาไว้มาก
อี้ชิงรู้สึกเขินจนอยากจะเบือนสายตาหนีแต่ยังไม่ทันจะได้ทำอย่างนั้นร่างสูงก็บรรจงจูบเบาๆ
ที่ริมฝีปากก่อนจะโล้มไล้ไปทั่วกายบางจนทำให้อี้ชิงสั้นสะท้านและลืมหมดทุกอย่าง
สัมผัสที่เซฮุนมอบให้มีแต่ความอ่อนหวาน
อี้ชิงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นทุกครั้งที่เสียงกระซิบแหบพร่ากระซิบเรียกชื่อของเขา
“พี่อี้ชิง…”
“อ๊ะ!”
ร่างบางสะดุ้งเมื่อปลายนิ้วของเซฮุนที่ไล้วนอยู่รอบปากทางแทรกเข้าไปภายในของตัวเอง
มันให้ความรู้สึกเสียวซ่านและความรู้สึกเจ็บแปลบไปด้วยในเวลานั้น
ถึงอย่างนั้นมันก็เริ่มดีขึ้นเมื่อนิ้วที่สองและที่สามของเซฮุนค่อยๆ คืบเข้ามา
เซฮุนขยับปลายนิ้วของตัวเองช้าๆ
เพื่อให้อี้ชิงได้ปรับตัว เมื่อเห็นว่าสีหน้าของอี้ชิงเริ่มเปลี่ยนไป
เขาก็เพิ่มจังหวะเร็วขึ้นจนอี้ชิงถึงกับร้องออกมาไม่เป็นภาษา
แอ่นกายผวาเฮือกเมื่อเรียวนิ้วทั้งสามถูกชักออกไปและแทนที่ด้วยสิ่งแปลกใหม่ที่แทรกเข้ามาแทน
ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างกายจนอี้ชิงถึงกับนิ่วหน้า
“อ๊ะ!... โอ๊ย!!”
“เจ็บมากไหม?”
เซฮุนเห็นสีหน้าของอี้ชิงแล้วก็ตกใจ เขาโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูอย่างห่วงใย “ผมหยุดได้นะ”
ถึงจะรู้สึกเจ็บแทบขาดใจแต่อี้ชิงก็ยังคงส่ายหน้า
พวกเขามาไกลเกินกว่าจะกลับไปที่จุดเริ่มต้นแล้ว
เซฮุนก้มลงจูบซับหยดน้ำที่ปลายหางตา ก่อนจะค่อยๆ
ย้ำจูบที่เปลือกตาแล้วก้มลงมาคลอเคลียที่ริมฝีปาก
กายบางถึงกับผวาเมื่อเซฮุนแทรกกายของตัวเองเข้ามา
มือบางเอื้อมคว้ากอดเด็กตัวสูงเอาไว้แน่นระบายความเจ็บปวดที่ได้รับ
และก็ได้เป็นสัมผัสปลอบใจที่อบอุ่นของเซฮุนกลับมา จูบที่อ่อนหวานที่เหมือนว่าจะไม่มีวันสิ้นสุดเป็นสิ่งที่เขารักที่สุด
เซฮุนค่อยๆ
ขยับกายช้าๆ
จากความเจ็บปวดในช่วงแรกแปรเปลี่ยนเป็นความสุขเมื่ออี้ชิงเริ่มส่งเสียงครางออกมา
ในหัวสมองว่างเปล่าไม่อยากคิดว่าในวันพรุ่งนี้ที่ตื่นลืมตาทุกอย่างอาจจะจบลงง่ายๆ
เหมือนกับความฝันในฤดูหนาว ท่ามกลางความกลัวที่เกาะภายในจิตใจของทั้งสองคน
พวกเขากลับเลือกที่จะโอบกอดและสัมผัสไออุ่นของกันและกัน แลกจูบอ่อนหวานที่พวกเขาจะไม่มีวันลืม
ในค่ำคืนอันยาวนานที่หิมะโปรยปรายพร้อมกับสายลมหนาว
พวกเขาผูกพันกันและกันไว้ด้วยความอบอุ่นและความรักในแบบที่พวกเขาจะจดจำต่อไปอีกนานแสนนาน…
อ่านจบแล้วอย่าลืมไปคอมเม้นบอกกันหน่อยน้าว่าเป็นไงบ้าง ^^
http://writer.dek-d.com/iiyogurt/writer/view.php?id=1260547
http://writer.dek-d.com/iiyogurt/writer/view.php?id=1260547
#CrossroadHL
No comments:
Post a Comment