Saturday, November 22, 2014

[SF] Crossroad - NC HunLay (Chapter 2)






            แสงไฟสีส้มจากโคมไฟหัวเตียงช่วยส่องสว่างให้มองเห็นร่างสองร่างที่บดเบียดกายหากันอยู่ในความมืด เสียงลมหายใจหนักประสานกับเสียงของเครื่องปรับอากาศดังตามอารมณ์ของคนสองคนที่กำลังดูดดุนริมฝีปากของกันและกันอยู่บนเตียงนอนสีขาวนุ่ม

            เซฮุนผละริมฝีปากออกมาจากคนตรงหน้าอย่างอ้อยอิ่ง พลางมองเข้าไปในดวงตาของคนเป็นพี่ที่อยู่ตรงหน้า ฝ่ามือไล้ไปตามกรอบหน้าหวานก่อนจะเลื่อนปลายนิ้วหัวแม่มือมาคลึงเบาๆ ที่ริมฝีปากบาง

            “พี่…แน่ใจเหรอ?”

            ถ้าให้พูดกันตรงๆ อี้ชิงก็คงพูดได้เต็มปากว่าไม่แน่ใจ เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงยอมให้เซฮุนทำอะไรต่อมิอะไรได้มากมายขนาดนี้ทั้งที่พรุ่งนี้พวกเขาก็ต้องแยกกันไปแล้ว แต่พอมองเข้าไปในตาของเซฮุนความรู้สึกกลัวต่างๆ ก็หายไป ไม่รู้ทำไมความไว้เนื้อเชื่อใจถึงได้ก่อตัวขึ้นมาเร็วนัก ทั้งที่เซฮุนเป็นคนแปลกหน้า ทั้งที่ไม่ควรจะปล่อยให้เรื่องของพวกเขาไปไกลกว่านี้ แต่เวลานี้อี้ชิงไม่อยากคิดถึงอนาคตนัก เขาอยากอยู่กับเซฮุนตรงนี้เก็บทุกวินาทีให้มีค่าที่สุด

            “อืม”

            เสียงตอบรับเบาๆ ในลำคอ แทบจะมาพร้อมกับแรงกดย้ำที่ริมฝีปาก เด็กตัวสูงก้มหน้าลงมาจูบเบาๆ ที่กลีบปากบางก่อนจะแทรกเรียวลิ้นเข้าไปสัมผัสความหอมหวานภายในโพรงปากแลกสัมผัสอ่อนโยนวินาทีที่ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันอยู่นานจนร่างบางของอี้ชิงสั่นสะท้านไปตามรสสัมผัสจากเซฮุน

            จากความอ่อนโยนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนตามอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ มือหนาลูบไล้เข้าไปภายในเสื้อยืดตัวบางและเริ่มบดเบียดช่วงล่างของตัวเองกับเรียวขาบาง จูบที่ร้อนแรงทำให้อี้ชิงรู้สึกตัวเขาแทบหายใจไม่ทัน เซฮุนละริมฝีปากออกมาจากร่างบางก่อนจะเปลี่ยนมาไซร้ที่ซอกคอ ดูดดุนเบาๆ ทิ้งร่องรอยรักเอาไว้ที่ลำคอขาว มือหนาปลุกเร้าด้วยการลากปลายนิ้วไปตามแผงอกที่เปลือยเปล่าก่อนจะบีบคลึงเบาๆ ที่ยอดอกจนอี้ชิงต้องส่งเสียงคราง

            “อะ..เซฮุน”

            มือหนาถอดเสื้อของอี้ชิงออกแล้วก้มลงจูบคนเป็นพี่อีกครั้ง ดูดเม้มริมฝีปากบนและล่างจนปากของอี้ชิงเริ่มช้ำกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ เป็นอีกครั้งที่เซฮุนผละริมฝีปากออกมาแล้วถามคำถาม

            “ถ้าพี่ไม่ห้ามตอนนี้ ผมไม่หยุดแล้วนะ”

            อี้ชิงยิ้มบางก่อนจะวาดแขนโอบรอบคอของเซฮุนแล้วรั้งเด็กตัวสูงลงมาจูบ มันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเป็นระหว่างเขากับเซฮุน แต่อี้ชิงรู้ว่าเขาจะไม่มีวันเสียใจ ไม่ว่าสุดท้ายพวกเขาจะได้เจอกันอีกหรือไม่ ช่วงเวลาเหล่านี้ที่ปารีสจะอยู่ในความทรงจำของเขาตลอดไป มือบางแตะที่หน้าอกของเซฮุนเขาสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงหลังแผงอกแกร่งนั้น จังหวะหัวใจของพวกเขาที่เต้นตรงกัน

            ลมหายใจร้อนไล่เลี่ยอยู่ที่ซอกคอเรื่อยมาจนถึงลาดไหล่และแผงอกกว้าง พาความรู้สึกเสียวซ่านและปลุกเร้าอารมณ์ของร่างบางให้พุ่งสูงขึ้น ริมฝีปากร้อนครอบครองที่ยอดอกก่อนจะดูดดึงเบาๆ แตะลิ้นร้อนไล้วนผะผ่าว ส่งให้ร่างบางบิดเร้าไปตามแรงอารมณ์ที่โลดขึ้นมา

            มือหนาเลื่อนต่ำลงมาบีบเค้นส่วนขยายที่ดุนดันขึ้นมาบนเนื้อผ้ายีนส์ทำให้อี้ชิงถึงกับผวา ความรู้สึกรุนแรงที่โถมเข้ามาทำให้เผลอส่งเสียงครางออกมาและดูเหมือนว่าจะทำให้เซฮุนพอใจ เขายกตัวขึ้นแล้วถอดเสื้อของตัวเองออกก่อนจะก้มลงไปจูบอี้ชิงอีกครั้ง ระหว่างนั้นมือที่แสนซุกซนก็สาละวนอยู่กับกางเกงด้านล่าง เพียงไม่นานพวกเขาก็ได้แต่มองเรือนร่างเปลือยเปล่าของกันและกันอยู่ภายใต้แสงไฟสีส้มอ่อนจาง

            มันน่าอายกว่าที่คิดเอาไว้มาก อี้ชิงรู้สึกเขินจนอยากจะเบือนสายตาหนีแต่ยังไม่ทันจะได้ทำอย่างนั้นร่างสูงก็บรรจงจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากก่อนจะโล้มไล้ไปทั่วกายบางจนทำให้อี้ชิงสั้นสะท้านและลืมหมดทุกอย่าง สัมผัสที่เซฮุนมอบให้มีแต่ความอ่อนหวาน อี้ชิงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นทุกครั้งที่เสียงกระซิบแหบพร่ากระซิบเรียกชื่อของเขา

            “พี่อี้ชิง…”

            “อ๊ะ!” ร่างบางสะดุ้งเมื่อปลายนิ้วของเซฮุนที่ไล้วนอยู่รอบปากทางแทรกเข้าไปภายในของตัวเอง มันให้ความรู้สึกเสียวซ่านและความรู้สึกเจ็บแปลบไปด้วยในเวลานั้น ถึงอย่างนั้นมันก็เริ่มดีขึ้นเมื่อนิ้วที่สองและที่สามของเซฮุนค่อยๆ คืบเข้ามา

            เซฮุนขยับปลายนิ้วของตัวเองช้าๆ เพื่อให้อี้ชิงได้ปรับตัว เมื่อเห็นว่าสีหน้าของอี้ชิงเริ่มเปลี่ยนไป เขาก็เพิ่มจังหวะเร็วขึ้นจนอี้ชิงถึงกับร้องออกมาไม่เป็นภาษา

            แอ่นกายผวาเฮือกเมื่อเรียวนิ้วทั้งสามถูกชักออกไปและแทนที่ด้วยสิ่งแปลกใหม่ที่แทรกเข้ามาแทน ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างกายจนอี้ชิงถึงกับนิ่วหน้า

            “อ๊ะ!... โอ๊ย!!”

            “เจ็บมากไหม?” เซฮุนเห็นสีหน้าของอี้ชิงแล้วก็ตกใจ เขาโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูอย่างห่วงใย “ผมหยุดได้นะ”

            ถึงจะรู้สึกเจ็บแทบขาดใจแต่อี้ชิงก็ยังคงส่ายหน้า พวกเขามาไกลเกินกว่าจะกลับไปที่จุดเริ่มต้นแล้ว เซฮุนก้มลงจูบซับหยดน้ำที่ปลายหางตา ก่อนจะค่อยๆ ย้ำจูบที่เปลือกตาแล้วก้มลงมาคลอเคลียที่ริมฝีปาก

            กายบางถึงกับผวาเมื่อเซฮุนแทรกกายของตัวเองเข้ามา มือบางเอื้อมคว้ากอดเด็กตัวสูงเอาไว้แน่นระบายความเจ็บปวดที่ได้รับ และก็ได้เป็นสัมผัสปลอบใจที่อบอุ่นของเซฮุนกลับมา จูบที่อ่อนหวานที่เหมือนว่าจะไม่มีวันสิ้นสุดเป็นสิ่งที่เขารักที่สุด

            เซฮุนค่อยๆ ขยับกายช้าๆ จากความเจ็บปวดในช่วงแรกแปรเปลี่ยนเป็นความสุขเมื่ออี้ชิงเริ่มส่งเสียงครางออกมา ในหัวสมองว่างเปล่าไม่อยากคิดว่าในวันพรุ่งนี้ที่ตื่นลืมตาทุกอย่างอาจจะจบลงง่ายๆ เหมือนกับความฝันในฤดูหนาว ท่ามกลางความกลัวที่เกาะภายในจิตใจของทั้งสองคน พวกเขากลับเลือกที่จะโอบกอดและสัมผัสไออุ่นของกันและกัน แลกจูบอ่อนหวานที่พวกเขาจะไม่มีวันลืม

            ในค่ำคืนอันยาวนานที่หิมะโปรยปรายพร้อมกับสายลมหนาว พวกเขาผูกพันกันและกันไว้ด้วยความอบอุ่นและความรักในแบบที่พวกเขาจะจดจำต่อไปอีกนานแสนนาน…









อ่านจบแล้วอย่าลืมไปคอมเม้นบอกกันหน่อยน้าว่าเป็นไงบ้าง ^^
http://writer.dek-d.com/iiyogurt/writer/view.php?id=1260547


#CrossroadHL





No comments:

Post a Comment