Tuesday, June 13, 2017

Oh! My Vampire | Chapter 11 (HunLay)




            ทั้งคู่ผละออกมามองหน้ากัน จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย แววตาเย็นชาที่แฝงความโดดเดี่ยวของเซฮุนอี้ชิงมองเห็นตัวเองอยู่ข้างใน เช่นเดียวกับดวงตาของเขาที่มีหนึ่งชีวิตหลังความตายสะท้อนอยู่ ไม่มีใครรู้ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่วินาทีนี้มีเพียงตัวตนที่ชัดเจนของคนตรงหน้าเท่านั้นที่สัมผัสได้

            จูบอ่อนโยนเริ่มขึ้นโดยไม่แน่ใจว่าใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อน แต่ไม่สำคัญที่จะต้องค้นหาเพราะอาจเป็นทั้งคู่ที่เป็นฝ่ายเริ่มก็ได้ สัมผัสลึกซึ้งเต็มไปด้วยความอบอุ่นอ่อนโยนแทบจะหลอมหัวใจให้ละลาย อี้ชิงสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นถี่รัวของหัวใจที่ราวกับจะพังทลายออกมานอกอก ความคิดในหัวกระจัดกระจายขณะที่รับรู้ได้ว่าเซฮุนช้อนร่างของเขาขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ทั้งที่ริมฝีปากของเราทั้งคู่ยังคงไม่ยอมละจากกันไปไหน

            วินาทีที่เซฮุนวางร่างของเขาลงบนเตียงในรถบ้าน อี้ชิงก็รู้ว่านี่คือครั้งแรกของการตัดสินใจ หากเขายอมให้สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้เกิดขึ้น เราทั้งคู่คงไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ เซฮุนจะรักเขา เช่นเดียวกับที่อี้ชิงจะมอบหัวใจให้เซฮุนเพียงผู้เดียวนับแต่นี้ไป ความเจ็บปวดที่ตามมาอาจหนักหนาเกินกว่าที่เราสองคนจะรับได้ แต่วินาทีนี้ วินาทีที่กำลังจ้องมองเข้าไปในแววตาของเซฮุนที่อยู่เหนือตัวเขา อี้ชิงก็ตัดสินใจ

            ไม่ว่าอนาคตจะต้องพบกับสิ่งใดที่รออยู่ หากเราอยู่ด้วยกันมันคงผ่านไปได้ แม้วันนั้นความเจ็บปวดจะแวะเวียนเข้ามาหาโดยเราไม่ตั้งใจ แต่คงเจ็บปวดหัวใจกว่าหากปล่อยเวลาแห่งความสุขในปัจจุบันให้จากไปโดยไม่แม้แต่คิดจะสู้เพื่อมัน

            สองมือของอี้ชิงโอบประคองใบหน้าของแวมไพร์หนุ่มลงมาประชิดใบหน้าจนปลายจมูกเกือบแตะกัน ก่อนพูดในสิ่งที่คนตรงหน้ารอฟัง

            “ฉันรักนายเซฮุน” เซฮุนยิ้ม กดปลายจมูกลงมาย้ำพร้อมคำยืนยัน

            “ฉันก็รักนาย” หน้าผากของทั้งคู่แตะกัน ก่อนริมฝีปากจะประกบกันอีกครั้ง ปลายลิ้นสอดแทรกสัมผัสกัน พาความหวาดกังวลให้หายไป มีเพียงเราเท่านั้นที่ควรใส่ใจกันในเวลานี้

            อี้ชิงกระตุกกาย ขณะที่มือเย็นเฉียบของเซฮุนล่วงล้ำบริเวณส่วนอ่อนไหว เผลอเผยอปากหอบหายใจส่งเสียงครางออกมาเมื่อมือที่ว่ากำลังเล้าโลมด้วยความชำนาญจนเกิดอารมณ์ร่วมตามอย่างง่ายดาย อุณหภูมิในตัวของเขาร้อนขึ้นตรงข้ามกับเซฮุนที่ดูเหมือนจะเย็นเยือกราวน้ำแข็ง หรืออาจจะเพราะตัวเขาร้อนนั่นแหละถึงสัมผัสความแตกต่างในอุณหภูมิของตัวเซฮุนได้ง่าย

            มันช่วยทำให้รู้สึกดีได้อย่างประหลาดจนเผลอแอ่นรับสัมผัสวาบหวามที่กำลังเค้นคลึงส่วนอ่อนไหว เซฮุนไล่จูบซอกคอขาวนวลต่ำลงมาจนถึงหน้าอกที่เริ่มแข็งเป็นไต ร่างสูงแลบลิ้นเลียจากนอกเสื้อผ้า ยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเสียงครางเบาๆ จากคนที่กำลังโดนเล้าโลมข้างใต้

            เซฮุนหยุดมือถอดเสื้อออกจากตัวเขาและตัวอี้ชิงพลางทอดสายตามองร่างที่กำลังนอนอยู่ใต้ร่างเขาด้วยความเขินอาย ตัวของอี้ชิงเป็นสีแดงเช่นเดียวกับใบหน้าที่พยายามยกฝ่ามือขึ้นมาปิดเอาไว้

            “มองอะไรเล่า”

            “เปล่า” แวมไพร์หนุ่มยิ้ม แต่มันกลับไม่ได้ช่วยสร้างความสบายใจ กลับยิ่งทำให้เขินกว่าเดิมเสียอีก

            แต่ยังไม่ทันที่อี้ชิงจะได้เอ่ยปากพูดอะไร เซฮุนก็เลือกวิธีแก้เขินให้ด้วยการประกบริมฝีปากลงไปอีกครั้ง ผิวเนื้อที่แนบกันโดยไร้เครื่องแต่งกาย ยิ่งปลุกอารมณ์ภายในให้โหมกระพือยิ่งกว่าเดิม อี้ชิงไม่สนใจแล้วว่าความเจ็บปวดในอนาคตจะเป็นเช่นไร ตอนนี้เขาเพียงแค่อยากปล่อยความรู้สึกให้เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของเซฮุนเท่านั้น

            ปลายนิ้วกดคลึงบริเวณปากทางก่อนจะชำแรกนิ้วเข้าไป เพียงนิดเดียวอี้ชิงก็ผวาเฮือกรู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาเสียอย่างนั้น ความเจ็บเสียดที่เกิดขึ้นทำให้เผลอน้ำตาไหล แต่เซฮุนกลับมอบจูบอ่อนโยนให้แทนการปลอบใจ เรียวนิ้วยาวขยับในช่องทางเพื่อสร้างความคุ้นเคยจนมั่นใจว่าตัวตนของเขาจะผ่านเข้าไปได้โดยไม่สร้างความเจ็บปวดให้คนใต้ร่างมากเกินไปนัก

            ถอนปลายนิ้วออกมาในขณะอี้ชิงเผลอขยับสะโพกเข้าหาพร้อมส่งเสียงครางในลำคออย่างพอใจ จังหวะนั้นเองที่เซฮุนแทรกกายตนเองเข้าหา จนอี้ชิงเผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บ

            “ฮ่ะ”

            “ชู่ว” ส่งเสียงปลอบใจพลางกระซิบบอกรักที่ข้างหู อี้ชิงปรือตามองใบหน้าขาวซีดงดงามราวรูปปั้นของแวมไพร์ ก่อนจะดึงเซฮุนลงมาแลกจูบเพื่อบรรเทาความเจ็บในขณะที่เซฮุนไสกายเข้าไป

            สองมือโอบกอดร่างกำยำของแวมไพร์หนุ่มพลางจิกปลายเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างอ้าปากหอบคว้าอากาศหายใจ ขณะเซฮุนถลันกายเข้าหาเป็นจังหวะเชื่องช้าเพื่อเปิดโอกาสให้ช่องทางคุ้นชินกับสิ่งใหม่ เพียงครู่เดียวเท่านั้นความเจ็บเสียดก็แปรไป กลายเป็นความรู้สึกสุขสมที่เข้ามาแทน จังหวะช้าเปลี่ยนถี่กระชั้นได้ยินเพียงเสียงเนื้อกระทบกันผสานกับเสียงความสุขที่ดังออกมา

            เซฮุนพลิกตัวอี้ชิงให้หันหลังทั้งที่แก่นกายยังเสียบคั่นอยู่ พลันยกขาข้างหนึ่งให้สูงก่อนจะกระทั้นกายเข้าไป จังหวะเร่งเร้ารุนแรงขึ้นสร้างความเสียวกระสันให้ทุกครั้งที่เคลื่อนไหว อี้ชิงเผลอย้อนสะโพกรับอีกฝ่าย ซ่านเสียวจนสูดปากรู้สึกเหมือนจะขาดลมหายใจ

            เซฮุนกระแทกกายถี่รัวเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสโอบรัดของอีกฝ่าย ปลายทางของความสุขใกล้เข้ามา ในนาทีนั้นอี้ชิงเอี้ยวตัวหาเซฮุนพลางยกมือขึ้นคว้าไขว่ ริมฝีปากประกบกันอีกครั้งแลกจูบดูดดื่มขณะเคลื่อนกาย หัวใจของอี้ชิงถี่รัวขณะปล่อยหยาดแห่งความสุขให้รินไหล แทบจะพร้อมกับเซฮุนที่เน้นสัมผัสหนักหน่วงในช่วงท้ายก่อนจะปลดปล่อยความสุขตามไป


            อี้ชิงพลิกตัวหันกลับมาหา สบดวงตาสีเทาเข้มของผู้ไม่มีวันตาย เซฮุนส่งยิ้มให้จากบนเรือนร่างของเขา เช่นเดียวกับอี้ชิงที่สัมผัสใบหน้าของเซฮุนอย่างรักใคร่ พวกเขาจูบกันอีกครั้งหนึ่ง โอบกอดกันไว้ ความสุขอาจอยู่เพียงครู่หรือนานชั่วชีวิตของอี้ชิงก็ได้ พวกเขาไม่รู้ว่ามันจะนำไปสู่การตัดสินใจใด แต่กว่าจะถึงวันนั้นอี้ชิงตัดสินใจแล้วว่าอยากเดินเคียงข้างกันจนเวลาสุดท้ายของการตัดสินใจ




-----------------------------------------------------------------



#ohmyvamp



Tuesday, February 2, 2016

SEA YOU | Chapter 22 (KAIDO)




            “พูดมากน่า” เสียงหัวเราะเบาๆ จากแฟนหนุ่มแทบจะมาพร้อมกับสัมผัสขบเม้มที่บริเวณกกหูทำให้คยองซูขนลุกซู่ไปถึงปลายเท้าแล้วเผลอสะดุ้งนิดหน่อย ริมฝีปากหนาคลอเคลียบริเวณติ่งหูขบเม้มอย่างย่ามใจก่อนจะลากไล้ลงมาบริเวณซอกคอ

            มือปลาหมึกเลิกเสื้อนอนตัวใหญ่ของคยองซูขึ้นแล้วลูบไปตามชายโครงของอีกฝ่ายก่อนจะเคลื่อนสูงขึ้นไปสะกิดยอดอกจนร่างเล็กเผลอบิดตัวด้วยความสะท้าน ทุกอย่างดำเนินไปอย่างไม่รีบร้อนค่อยเป็นค่อยไปแต่กลับปลุกอารมณ์ภายในร่างกายของทั้งคู่ให้ลุกโชนได้อย่างง่ายดาย จงอินอดทนมากพอที่จะทำให้แน่ใจว่าคยองซูพร้อมสำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปและหวังว่ามันจะทำให้คนตัวเล็กรู้สึกดี

            คยองซูส่งเสียงครางออกมาเมื่อปลายนิ้วเรียวยาวแทรกผ่านเข้าไปแตะส่วนสำคัญด้านในก่อนที่จงอินจะเริ่มขยับนิ้วเข้าออกเนิบนาบจนคนตัวเล็กต้องกัดริมฝีปากข่มอารมณ์ที่ไต่ระดับขึ้นมาจนแทบทนไม่ไหว แผ่นหลังบางสะดุ้งจากที่นอนทันทีที่สัมผัสได้ถึงสัมผัสอุ่นของโพรงปากที่ครอบคลุมส่วนอ่อนไหวเอาไว้ก่อนที่เจ้าของมันจะส่งปลายลิ้นขยับขึ้นลงจนคยองซูรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตายที่ปลุกเร้าอารมณ์ทั้งสองด้านไปพร้อมๆ กัน

            จงอินละริมฝีปากออกมาแล้วเคลื่อนตัวขึ้นจูบร่างบางที่ผวาขึ้นมารับจูบจากเขา ต่างคนต่างมาถึงจุดที่ไม่สามารถห้ามตัวเองกันได้อีกต่อไป ปลายลิ้นร้อนตวัดดูดดุนกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใครเช่นเดียวกับส่วนล่างที่เสียดสีกันจนน้ำใสปริ่มไปถึงส่วนปลาย

            จงอินจับท่อนกายแข็งขืนของตัวเองแทรกเข้าไปในช่องทางด้านหลัง คยองซูกระถดตัวหนีนิดหนึ่งแต่สุดท้ายก็ส่งมันเข้าไปได้ เขากดกายค้างเอาไว้ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกเมื่อคนตัวเล็กปรือตามองเป็นสัญญาณว่าสามารถทำได้ ช่องทางบีบรัดทำให้จงอินไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีก เขาเผลอกระแทกส่วนนั้นเป็นจังหวะเร่งเร็วสร้างความเสียดเสียวจนคยองซูส่งเสียงครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้

            แต่เมื่อใกล้จะถึงจุดสำคัญคยองซูกลับถูกพลิกตัวให้ขึ้นมานั่งอยู่บนตัวจงอิน เขาเลิกคิ้วขึ้นมองอีกฝ่ายที่ดวงตาเป็นประกาย จงอินกัดริมฝีปากพลางยักคิ้วให้คยองซูนึกหมั่นไส้แฟนตัวดีที่แม้กระทั่งเวลาแบบนี้ก็ยังคงแกล้งกันอยู่ได้ นึกอยากเอาคืนจึงบดสะโพกหนักๆ เป็นจังหวะช้าๆ แต่ไม่ยอมขยับมากกว่านั้นขณะสบตากันไป

            จงอินสูดปากอย่างพอใจแต่เวลาผ่านไปสักพักการเอาคืนของคยองซูก็ดูเหมือนจะได้ผลเมื่อจงอินเริ่มไม่อยากพอแค่แค่การถูไถ ร่างสูงส่งโอดครวญขอร้องให้คยองซูขยับแต่คนตัวเล็กเลือกที่จะไม่สนใจ เขาบีบรัดจงอินจากข้างในทำให้ร่างสูงกัดฟันกรอดก่อนจะกระแทกกายสวนขึ้นไป

            คยองซูสะดุ้งแล้วเผลอขยับในที่สุด ในขณะที่จงอินก็เด้งสะโพกสวนขึ้นไปอย่างไม่มีใครยอมใคร อารมณ์พุ่งสูงขึ้นเมื่อทั้งคู่จวนจะใกล้ จงอินลุกขึ้นมาดึงคยองซูเข้ามาจูบดูดดื่มจนแทบขาดอากาศหายใจก่อนที่จะเป็นฝ่ายผลักคยองซูลงไปแล้วเริ่มส่งกายเร่งจังหวะพร้อมๆ กับมือข้างหนึ่งรูดรั้งให้แก่นกายเล็กไปพร้อมกัน

            ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาวเต็มท้องฟ้า ภายในบ้านสีขาวสลับฟ้าริมทะเลประเทศไทยพวกเขาโอบกอดและเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน และไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรทั้งคยองซูและจงอินก็เชื่อว่าพวกเขาจะผ่านอุปสรรคเหล่านั้นไปได้และจะพิสูจน์ให้ใครก็ตามที่ทำให้พวกเขามาเจอกันเห็นว่าพวกเขาจะสามารถดูแลความรักที่มอบให้ได้อย่างดีที่สุดไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร





---


พอแล้วได้แค่นี้ พี่ไม่ไหวแล้ว พี่ไม่สู้ TT
อย่าลืมกลับไปคอมเม้นกันนะค้าเด็กดี อิอิ




Friday, December 25, 2015

[OS] Hey! Santa | NC Kaido











HEY! SANTA
NC Part










            พวกคุณเชื่อเรื่องซานตาคลอสไหม?

---



            “ไหนล่ะ ของขวัญที่จะให้”

            “ยะ…อยู่ในถุงนั่นไง”

            “เหรอ?” ลมหายใจร้อนจากปลายจมูกคลอเคลียอยู่บริเวณซอกคอจนทำให้หายใจไม่ถนัด

            “อะ… ฉันไปเอาของขวัญ”

            “ขอไม่เล่นสามนาที” พูดจบริมฝีปากทาบทับลงไปปิดบทสนทนาของอีกฝ่าย จากจูบอ่อนโยนตอนแรกพอตั้งต้นแล้วก็เริ่มร้อนแรงขึ้นตามจังหวะหัวใจ ริมฝีปากทั้งคู่ดูดดึงกันและกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

            รู้ตัวอีกทีแผ่นหลังของซานต้าก็แนบลงไปจนติดกับโซฟา เสื้อผ้าสีแดงที่เคยปกปิดตัวเองเพื่อจะอ้างว่าเป็นซานต้าก็ลงไปกองอยู่กับพื้นเสียแล้วเช่นเดียวกับเสื้อผ้าของจงอิน ลมหายใจสะดุดขาดห้วงเมื่อฝ่ามือหนาของจงอินคลึงเคล้นบริเวณที่ทำให้รู้สึกดีจนแทบบ้า ก่อนที่ริมฝีปากจะครอบครองส่วนนั้นแล้วทำให้คยองซูพรูลมหายใจออกมา

            มือเรียวขยุ้มผมสีน้ำตาลของอีกฝ่ายเอาไว้แน่นพลางกัดริมฝีปากแต่ก็ไม่อาจกลั้นเสียงครางเมื่อจงอินสอดนิ้วเข้ามา ช่องทางคับแน่นตอดรัดนิ้วแกร่งเสียจนจงอินอดจินตนาการไม่ได้ว่าหากเปลี่ยนจากนิ้วเป็นสิ่งอื่นมันจะให้ความรู้สึกดีกว่าขนาดไหน

            ไม่รอให้การกระทำช้ากว่าความคิดสักเท่าไหร่ คนตัวสูงจับขาเล็กขึ้นพาดบ่าก่อนจะค่อยๆ กดตัวเองลงไป คยองซูนิ่วหน้าด้วยความเสียดเสียวแล้วก็ต้องอ้าขากว้างอัตโนมัติเพื่อให้จงอินแทรกกายเข้ามาได้ถนัดมากยิ่งขึ้น ก่อนที่อีกฝ่ายจะเริ่มขยับเข้ามาเป็นจังหวะเร่งเร้า

            คยองซูปรือตามองคนตรงหน้าที่กระตุกยิ้มมองดูเขาด้วยสายตายั่วเย้า ถ้าปล่อยเป็นแบบนี้ต่อไปเห็นทีว่าคืนนี้จะต้องเสียท่า ร่างเล็กส่งเสียงครางตามอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นก่อนจะคว้าคอของร่างสูงให้โน้มลงมาจูบกันอีกครั้ง แล้วอาศัยจังหวะนั้นดันตัวขึ้นมานั่งคร่อมตักของคนตรงหน้า  บดเบียดสะโพกลงกับหน้าตักกว้างเรียกอื้ออึงจากลำคอของร่างสูงให้สูดปากครางเชิดหน้าแล้วเริ่มขยับกายขึ้นลงจนได้ยินเสียงหน้าขากระทบกัน

            สัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนจากช่องทางที่หลั่งไหลเข้ามา คยองซูซบหน้าลงกับบ่ากว้างด้วยความเหนื่อยล้า ปล่อยให้เสียงหายใจหอบหนักเป็นเพื่อนพวกเขาไปก่อนแทนที่บทสนทนา

            “ซานต้าแจกของขวัญแบบนี้ทุกคนคงหมดเวลา” จงอินพูดแหย่ คยองซูเงยหน้าขึ้นมาถลึงตา

            “ไอ้บ้า!”

            “ของขวัญหมดหรือยัง หืม?” จงอินถามก่อนจะหอมแก้มซานต้าฟอดใหญ่จนคยองซูหยีตา

            “หมดแล้ว” คยองซูพูดพลางทำท่าจะลุกออกจากตัวจงอินแต่ร่างสูงกลับรั้งตัวเอาไว้แล้วดันกลับลงมา

            “อ๊ะ! จงอิน!”

            “อะไร มีของขวัญอีกเหรอ?”

            “ไม่มีแล้ว พอแล้วปล่อยเลยนะ”

            “จริงเหรอ?” จงอินแกล้งขยับตัวจนคยองซูร้องออกมา

            “อ๊ะ! บอกว่าไม่เอาแล้วไง”

            “แต่ฉันว่ายังมีเหลืออยู่เลยนะ” จงอินพลางมองคยองซูด้วยสายตาหยาดเยิ้ม

            “นี่ หยุดเลยนะ นี่!”






พวกคุณเชื่อเรื่องซานตาคลอสไหม?
แต่ผมว่า
…ผมเชื่อนะ
J





---




อย่าลืมคอมเม้นท์นะตัวเอง :)
Full Story >> http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1341320&chapter=5





Sunday, June 7, 2015

[OS] PLAY BACK | NC KaiDo





            มือเล็กของคยองซูเลื่อนต่ำลงมาจนถึงส่วนอ่อนไหว ก่อนจะบีบคลึงปลุกเร้าอารมณ์ในกายของร่างสูงผ่านเนื้อผ้ายืดของกางเกงกีฬาด้วยจังหวะที่ทำให้ร่างสูงของคิมจงอินถึงกับผ่อนลมหายใจ พวกเขายังคงแลกจูบกันอย่างดูดดื่มและดูเหมือนคะแนนนำตอนนี้จะตกอยู่ที่คยองซูเป็นส่วนใหญ่ เมื่อมือเล็กของเขาปลุกความเป็นชายภายใต้เนื้อผ้าของคิมจงอินให้แข็งชันสู้มือของตัวเองได้


            คยองซูดึงลิ้นของตัวเองออกมาพัวพันกันด้านนอกก่อนจะละออกมาอย่างเสียดาย ปลายนิ้วเรียวเล็กคว้าขอบกางเกงรวมถึงชั้นในดึงต่ำลงไปกองอยู่ที่ปลายขาของร่างสูงและทันทีทันใดโพรงปากอุ่นร้อนก็ครอบครองแก่นกายของร่างสูงเอาไว้ด้วยจังหวะที่ทำให้จงอินสูดปากด้วยความพอใจ


            จังหวะดูดดุนรุนแรงแทบไม่พักหายใจบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าไม่เพียงแต่เรื่องการโจมตีในสนามเท่านั้นที่คยองซูทำได้ดีจนแทบหาใครเทียบไม่ได้ แต่การโจมตีในเรื่องแบบนี้คนตัวเล็กก็ไม่แพ้ใครเช่นกัน จังหวะเร่งเร้าที่ทำให้ร่างสูงส่งเสียงครางต่ำออกจากลำคอด้วยความพอใจ ถูกเปลี่ยนเป็นเนิบช้าเมื่อคยองซูสัมผัสได้ถึงปลายขาของร่างสูงที่เริ่มเกร็งขึ้นตามลำดับจากอารมณ์ที่ใกล้จะปลดปล่อย


            เรียวลิ้นเล็กแลบออกมาเลียส่วนปลายที่ปริ่มน้ำใสและชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำลายของตัวเองอย่างช้าๆ แต่สร้างความเสียวกระสันให้กับจงอินจนต้องสูดปากแทบลืมหายใจ ดวงตากลมช้อนมองใบหน้าเซ็กซี่ของคนผิวเข้มอย่างท้าทาย เขากระตุกยิ้มที่มุมปากแล้วยักคิ้วให้กับจงอินที่ก้มมองเขาก่อนจะรัวลิ้นที่ส่วนปลายระรัว


            ร่างสูงก้มมองดูใบหน้ายั่วยวนของคนตัวเล็กแล้วก็อดที่จะรู้สึกหมั่นไส้ไม่ได้ เขาจับศีรษะของคนตัวเล็กเอาไว้แล้วส่งแก่นกลางลำตัวเข้าไปในโพรงปากอุ่นจนคยองซูถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ ร่างสูงยักคิ้วกลับคืนไปเช่นกันเมื่อเห็นคยองซูช้อนตาขึ้นมองด้วยความไม่พอใจ


            “อา…ค คยองซู” เสียงครางต่ำดังขึ้นเมื่อจังหวะรูดรั้งรวดเร็วเร่งมาจนถึงช่วงสุดท้าย จงอินขยับสะโพกเบาๆ รับกับจังหวะริมฝีปากของร่างเล็กที่กำลังปรนเปรอ ร่างสูงเชิดหน้าขึ้นสูงแล้วปลดปล่อยออกมาเมื่อถึงจุดสุดท้าย หยดสีขาวไหลเลอะออกมาที่มุมปากในส่วนที่เขาไม่สามารถกลืนเข้าไปจนหมดได้ คยองซูใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากก่อนจะช้อนตาขึ้นมองร่างสูงที่ยังคงหอบหายใจพร้อมกับยิ้ม


            “ฉันชนะอีกแล้ว”


            “หึ ฉันก็แค่ต่อให้นายก่อนแค่นั้นแหละ”


            พูดจบร่างสูงก็คว้าแขนคยองซูขึ้นมาแล้วส่งลิ้นเข้าไปควานหาความสุขอย่างต่อเนื่องทันที คยองซูเคยคิดว่าตัวเขาเองจูบเก่งแล้วเมื่อเทียบกับคำชื่นชมจากบรรดาแฟนเก่าที่เคยผ่านมา แต่เมื่อมาเจอคิมจงอินเขาก็คิดว่าตัวเองเริ่มจะต้องคิดใหม่ ร่างสูงมีคุณสมบัติที่ทำให้เขาละลายได้ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่การจูบเท่านั้นก็ทำให้อารมณ์ของเขาเตลิดไปถึงไหนต่อไหน


            แต่นั่นแหละ เขาจะยอมแพ้ไม่ได้ถึงแม้ความรู้สึกจะตีตื้นขึ้นมาจนแทบจะรั้งขาตัวเองให้ยืนเอาไว้ไม่ไหวก็ต้องสู้ต่อไป คยองซูเขย่งตัวขึ้นแล้ววาดมือโอบรอบคอจงอินเอาไว้เพื่อรับจูบร้อนแรงที่ร่างสูงส่งมาให้จนแทบขาดอากาศหายใจ


            จงอินละจากริมฝีปากรูปหัวใจแล้วเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ซอกคอขาว ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดบนผิวเนื้อตามใบหูแค่นั้นก็ทำให้คยองซูรู้สึกคลั่ง ยิ่งเมื่อมือขวาของร่างสูงเริ่มบีบคลึงที่หน้าอกร่างเล็กก็แอ่นตัวผวาเข้าหามือใหญ่อย่างลืมอาย


            มือข้างที่เหลืออยู่ของจงอินสอดเข้าไปในกางเกงแล้วเริ่มบีบคลึงแก่นกายของคนตัวเล็กที่ตอนนี้แข็งตึงและอยากจะออกมาหาอากาศหายใจด้านนอกใจจะขาด เขาถกกางเกงของคยองซูลงก่อนจะใช้ฝ่ามือรูดรั้งให้ ขบเม้มที่ซอกคอเบาๆ จนคยองซูส่งเสียงครางด้วยความพอใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ยอดอกที่เริ่มชูชันเป็นติ่งไตขึ้นมาเห็นชัดแม้จะผ่านเนื้อผ้าก็ตาม


            “อ๊ะ…จงอิน ตรงนั้น ฮะ…” คยองซูร้องเรียกชื่อของร่างสูงอย่างพอใจเมื่อลิ้นร้อนของจงอินกำลังดูดเม้มที่ยอดอกก่อนจะรัวลิ้นเข้าใส่


            จงอินดันหลังคยองซูเข้าไปจนชิดกับตู้ล็อคเกอร์ด้านหลัง ก่อนนิ้วเรียวจะยาวกดคลึงที่ช่องทางเบาๆ แล้วแทรกตัวเข้าไป


            “อ๊ะ อ๊า.... จงอิน” คยองซูหลับตาเชิดหน้าด้วยความเสียวซ่านเมื่อนิ้วเรียวหมุนคว้างอยู่ด้านใน จงอินสอดนิ้วที่สองและสามตามเข้าไปทันทีจนคยองซูถึงกับผวาโอบร่างสูงเอาไว้ก่อนที่จะเริ่มขยับนิ้วเข้าออก “ร…เร็ว เร็วอีกได้ไหม จงอิน… อ๊ะ อ๊ะ”


            ถ้าร้องขอกันขนาดนี้แล้วเขาจะไม่สนองให้ได้อย่างไร ร่างสูงขยับนิ้วเข้าออกระรัวกระตุ้นจุดไวต่อความรู้สึกด้านในจนคยองซูร้องครางดังขึ้นเรื่อยๆ ความเสียวที่เกิดขึ้นทำให้คยองซูรู้สึกว่าตัวเขาแทบจะยืนไม่ไหว หากไม่ได้หลังพิงอยู่กับตู้ล็อคเกอร์และจงอินไม่ได้โอบเอวเขาเอาไว้ก็คงจะร่วงลงไปกองกับพื้นได้ง่ายๆ


            “อ๊ะ อ๊า!!” คนปลดปล่อยออกมาจนเลอะเสื้อกีฬาของจงอินเพราะทนไม่ไหว ถึงแม้ว่าจงอินจะยังไม่ได้สัมผัสส่วนอ่อนไหวของเขาเลยแต่อย่างใด จงอินยิ้มที่มุมปากอย่างสาแก่ใจ


“รอบนี้ฉันชนะใช่ไหม?”


“อ๊ะ!!” ยังไม่ทันจะได้ตอบอะไรกายบางก็ต้องผวาเฮือก เมื่อจู่ๆ จงอินก็ดึงนิ้วทั้งสามออกมารวดเร็ว ความโหวงไหวในช่องท้องทำให้เผลอแอ่นตัวตามไป ดวงตาปรือปรอยมองหน้าจงอินราวกับจะร้องขออะไรที่มากกว่านี้และจงอินก็เข้าใจ ร่างสูงกระตุกยิ้มก่อนที่จะคว้าข้อพับเข่าของคยองซูขึ้นข้างหนึ่งแล้วกดแก่นกายที่แข็งขืนของตัวเองเข้าไปทีเดียวจนมิด


            “อ๊า…จงอิน!!”


            “อึก…” ความคับแน่นของช่องทางที่บีบรัดทำให้ร่างสูงถึงกับต้องกัดฟันเอาไว้ เขาแทบจะปลดปล่อยออกมาอีกรอบกับความเสียวซ่านที่สัมผัสได้ ร่างสูงกดกายแช่เอาไว้สักพักเพื่อรอให้คยองซูผ่อนคลาย ก่อนจะค่อยๆ บดเบียดสะโพกเข้าไปเป็นจังหวะเนิบช้าแต่เน้นจุดกระสัน


            “เหนื่อยแล้วหรือไง?” ถึงแม้จะเสียวแทบขาดใจแต่ก็ยังอดที่จะปากดีไม่ได้ คยองซูยิ้มให้จงอินอย่างท้าทายก่อนจะดันกายของร่างสูงให้เดินถอยหลังไปทั้งๆ ที่แก่นกายยังเชื่อมติดอยู่กับช่องทาง


            “อ๊า/อา” สองเสียงประสานออกมาพร้อมกันเมื่อคยองซูโถมทิ้งตัวลงไปนั่งทับแก่นกายของจงอินในจังหวะที่บังคับให้ร่างสูงนั่งลงกับม้านั่ง ท่านี้เข้าไปลึกมากจนคยองซูต้องกัดปากด้วยความกระสัน แต่เพราะไม่อยากแพ้เพราะฉะนั้นเกมส์นี้เขาจะต้องเป็นฝ่ายนำ


            ร่างเล็กชันขาคร่อมจงอินเอาไว้ก่อนจะเริ่มขย่มกายเข้าออกเร็วแรงจนเสียงครางดังลั่น


            “อ๊ะ ฮะ ดี คยองซู เร็ว อา อา”


            “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ จงอิน! จงอิน!” ร่างสูงเองก็ใช่ว่าจะยอมแพ้เด้งสะโพกสวนขึ้นไปอย่างไม่ยอมกัน ทั้งคู่สบตากันก่อนที่จะแลบลิ้นออกมาเกี่ยวกระหวัดกันจากด้านนอกแล้วเริ่มที่จะจูบกันอย่างร้อนแรงอีกครั้ง มือเล็กของคยองซูลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังกว้าง ในขณะที่มือหนาของจงอินสะกิดตุ่มไตแข็งชันของคยองซูเพื่อช่วยเร่งเร้าร่างบางไปอีกทาง


            เสียงครวญครางดังลั่นไปทั่วห้องพักนักกีฬาแบบไม่สนใจว่าจะมีใครผ่านไปผ่านมาได้ยินหรือไม่ ตอนนี้เย็นแล้วส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีใครผ่านเข้ามาใช้ แต่ก็อาจจะมีบ้างเหมือนกันที่ใครบางคนจะลืมของเอาไว้แล้วแวะกลับมา


            ถึงอย่างนั้นตอนนี้ก็ไม่มีใครคิดจะสนใจอารมณ์ที่ปะทุขึ้นรุนแรงทำให้สองร่างที่นัวเนียกันอยู่นั้นสร้างโลกของตัวเองขึ้นมาใหม่ ในหัวของคยองซูตอนนี้ขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกแม้แต่อย่างเดียวนอกจากขย่มให้แรงที่สุดเท่าที่จะทำได้ เสียงครางต่ำที่ข้างหูที่บ่งบอกว่าจงอินพอใจยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของคนตัวเล็กให้สูงขึ้นอีก


            “อ๊ะ ฮะ จงอิน…จะ…ม ไม่ ไม่ไหว” ใบหน้าของคยองซูเชิดขึ้นเมื่ออารมณ์ใกล้จะถึงที่หมาย จงอินไม่รอช้าเขาคว้าสะโพกของคยองซูเอาไว้ก่อนจะอุ้มร่างเล็กลุกขึ้น คยองซูเอาไว้ขาเกี่ยวเอวของจงอินไว้ทันทีเพราะกลัวจะตกลงไป มือเล็กโอบรอบคอแกร่งเอาไว้ ก่อนที่จงอินจะสวนแก่นกายเข้าไปแรงๆ อีก 2-3 ที หยาดน้ำสีขาวขุ่นของคนตัวเล็กก็พุ่งออกมาอีกครั้ง


            แต่จงอินก็ยังคงไม่หยุด เขากระแทกย้ำๆ ต่อไป คยองซูซบหน้าลงไปกับบ่าแกร่งรู้สึกแข้งขาสั่นจนแทบยืนไม่ไหว แต่จังหวะเน้นๆ ที่จงอินยังคงส่งมาก็ทำให้เขาร้องครวญครางเพราะความซ่านเสียวได้ คนตัวสูงอุ้มพาคยองซูเดินไปพิงกับล็อคเกอร์แล้วก็กดกระแทกตัวเองเข้าไป


            เสียงดังกึงกังของล็อคเกอร์ผสานกับเสียงครางของคยองซูยิ่งทำให้แรงส่งของจงอินเพิ่มเข้าไปใหญ่ คนตัวเล็กโยกคลอนไปตามแรงกระแทกจากคนตัวใหญ่ กลิ่นเหงื่อผสมกับกลิ่นกายยิ่งปลุกอารมณ์ดิบในชั่วโมงสุดท้ายให้ดียิ่งขึ้นไปอีก


            จงอินปล่อยให้คยองซูแล้วพลิกตัวร่างบางหันหลังให้ ก่อนจะยกขาข้างหนึ่งของคนตัวเล็กขึ้น ก่อนจะสอดใส่แก่นกายของตัวเองเข้าไปอีกครั้งแล้วโหมกายเข้าใส่ สะโพกสอบขยับรัวแรงเช่นเดียวกับคยองซูที่ถึงแม้แทบจะไม่มีแรงยืนอยู่แล้วก็ยังเด้วสะโพกสวนกลับไป


            “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ จงอิน! ร…เร็ว จะ จะไป…  อ๊ะ อ๊า” ร่างสูงกัดฟันแน่น มือหนาคว้าแก่นกายของคนตัวเล็กเอาไว้แล้วรูดรั้งระรัวเพราะตัวเขาเองก็เริ่มจะรู้สึกไม่ไหว


            “อึก ค คยองซู… ไปพร้อมกันนะ อะ อะ” จังหวะโหมกายสุดท้ายมาพร้อมกับเสียงครวญครางที่ดังราวกับใจจะขาด


            จงอินกระแทกกายเข้าใส่เร็วแรงจนคนตัวเล็กแทบจะทรุดกายลงไปกับกอง ก่อนที่ร่างเล็กจะปลดปล่อยออกมาก่อนเต็มมือใหญ่ แล้วตามด้วยจงอินที่กระแทกกายเข้ามาอีก 2-3 ทีแล้วปลดปล่อยเข้าไปในร่างเล็กจนรู้สึกได้ถึงความเหนียวเหนอะที่ไหลลงมาจากหว่างขา



            คยองซูหอบหายใจก่อนจะทรุดกายลงไปกับพื้นทันทีที่ร่างสูงถอนกายออกมา น้ำสีขาวไหลออกมาตามซอกขาแต่คนตัวเล็กไม่คิดจะสนใจตอนนี้เขาเหนื่อยเกินไป เหนื่อยเกินกว่าจะพูดอะไรออกมาด้วยซ้ำ










NC อันแสนอ่อนแอของข้า 5555555
full story >> http://goo.gl/XqjSwj