ทั้งคู่ผละออกมามองหน้ากัน
จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย
แววตาเย็นชาที่แฝงความโดดเดี่ยวของเซฮุนอี้ชิงมองเห็นตัวเองอยู่ข้างใน
เช่นเดียวกับดวงตาของเขาที่มีหนึ่งชีวิตหลังความตายสะท้อนอยู่
ไม่มีใครรู้ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไร
แต่วินาทีนี้มีเพียงตัวตนที่ชัดเจนของคนตรงหน้าเท่านั้นที่สัมผัสได้
จูบอ่อนโยนเริ่มขึ้นโดยไม่แน่ใจว่าใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
แต่ไม่สำคัญที่จะต้องค้นหาเพราะอาจเป็นทั้งคู่ที่เป็นฝ่ายเริ่มก็ได้ สัมผัสลึกซึ้งเต็มไปด้วยความอบอุ่นอ่อนโยนแทบจะหลอมหัวใจให้ละลาย
อี้ชิงสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นถี่รัวของหัวใจที่ราวกับจะพังทลายออกมานอกอก
ความคิดในหัวกระจัดกระจายขณะที่รับรู้ได้ว่าเซฮุนช้อนร่างของเขาขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน
ทั้งที่ริมฝีปากของเราทั้งคู่ยังคงไม่ยอมละจากกันไปไหน
วินาทีที่เซฮุนวางร่างของเขาลงบนเตียงในรถบ้าน
อี้ชิงก็รู้ว่านี่คือครั้งแรกของการตัดสินใจ
หากเขายอมให้สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้เกิดขึ้น
เราทั้งคู่คงไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ เซฮุนจะรักเขา
เช่นเดียวกับที่อี้ชิงจะมอบหัวใจให้เซฮุนเพียงผู้เดียวนับแต่นี้ไป
ความเจ็บปวดที่ตามมาอาจหนักหนาเกินกว่าที่เราสองคนจะรับได้ แต่วินาทีนี้
วินาทีที่กำลังจ้องมองเข้าไปในแววตาของเซฮุนที่อยู่เหนือตัวเขา อี้ชิงก็ตัดสินใจ
ไม่ว่าอนาคตจะต้องพบกับสิ่งใดที่รออยู่
หากเราอยู่ด้วยกันมันคงผ่านไปได้ แม้วันนั้นความเจ็บปวดจะแวะเวียนเข้ามาหาโดยเราไม่ตั้งใจ
แต่คงเจ็บปวดหัวใจกว่าหากปล่อยเวลาแห่งความสุขในปัจจุบันให้จากไปโดยไม่แม้แต่คิดจะสู้เพื่อมัน
สองมือของอี้ชิงโอบประคองใบหน้าของแวมไพร์หนุ่มลงมาประชิดใบหน้าจนปลายจมูกเกือบแตะกัน
ก่อนพูดในสิ่งที่คนตรงหน้ารอฟัง
“ฉันรักนายเซฮุน”
เซฮุนยิ้ม กดปลายจมูกลงมาย้ำพร้อมคำยืนยัน
“ฉันก็รักนาย”
หน้าผากของทั้งคู่แตะกัน ก่อนริมฝีปากจะประกบกันอีกครั้ง ปลายลิ้นสอดแทรกสัมผัสกัน
พาความหวาดกังวลให้หายไป มีเพียงเราเท่านั้นที่ควรใส่ใจกันในเวลานี้
อี้ชิงกระตุกกาย
ขณะที่มือเย็นเฉียบของเซฮุนล่วงล้ำบริเวณส่วนอ่อนไหว
เผลอเผยอปากหอบหายใจส่งเสียงครางออกมาเมื่อมือที่ว่ากำลังเล้าโลมด้วยความชำนาญจนเกิดอารมณ์ร่วมตามอย่างง่ายดาย
อุณหภูมิในตัวของเขาร้อนขึ้นตรงข้ามกับเซฮุนที่ดูเหมือนจะเย็นเยือกราวน้ำแข็ง
หรืออาจจะเพราะตัวเขาร้อนนั่นแหละถึงสัมผัสความแตกต่างในอุณหภูมิของตัวเซฮุนได้ง่าย
มันช่วยทำให้รู้สึกดีได้อย่างประหลาดจนเผลอแอ่นรับสัมผัสวาบหวามที่กำลังเค้นคลึงส่วนอ่อนไหว
เซฮุนไล่จูบซอกคอขาวนวลต่ำลงมาจนถึงหน้าอกที่เริ่มแข็งเป็นไต
ร่างสูงแลบลิ้นเลียจากนอกเสื้อผ้า ยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเสียงครางเบาๆ
จากคนที่กำลังโดนเล้าโลมข้างใต้
เซฮุนหยุดมือถอดเสื้อออกจากตัวเขาและตัวอี้ชิงพลางทอดสายตามองร่างที่กำลังนอนอยู่ใต้ร่างเขาด้วยความเขินอาย
ตัวของอี้ชิงเป็นสีแดงเช่นเดียวกับใบหน้าที่พยายามยกฝ่ามือขึ้นมาปิดเอาไว้
“มองอะไรเล่า”
“เปล่า”
แวมไพร์หนุ่มยิ้ม แต่มันกลับไม่ได้ช่วยสร้างความสบายใจ
กลับยิ่งทำให้เขินกว่าเดิมเสียอีก
แต่ยังไม่ทันที่อี้ชิงจะได้เอ่ยปากพูดอะไร
เซฮุนก็เลือกวิธีแก้เขินให้ด้วยการประกบริมฝีปากลงไปอีกครั้ง
ผิวเนื้อที่แนบกันโดยไร้เครื่องแต่งกาย
ยิ่งปลุกอารมณ์ภายในให้โหมกระพือยิ่งกว่าเดิม อี้ชิงไม่สนใจแล้วว่าความเจ็บปวดในอนาคตจะเป็นเช่นไร
ตอนนี้เขาเพียงแค่อยากปล่อยความรู้สึกให้เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของเซฮุนเท่านั้น
ปลายนิ้วกดคลึงบริเวณปากทางก่อนจะชำแรกนิ้วเข้าไป
เพียงนิดเดียวอี้ชิงก็ผวาเฮือกรู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาเสียอย่างนั้น
ความเจ็บเสียดที่เกิดขึ้นทำให้เผลอน้ำตาไหล
แต่เซฮุนกลับมอบจูบอ่อนโยนให้แทนการปลอบใจ
เรียวนิ้วยาวขยับในช่องทางเพื่อสร้างความคุ้นเคยจนมั่นใจว่าตัวตนของเขาจะผ่านเข้าไปได้โดยไม่สร้างความเจ็บปวดให้คนใต้ร่างมากเกินไปนัก
ถอนปลายนิ้วออกมาในขณะอี้ชิงเผลอขยับสะโพกเข้าหาพร้อมส่งเสียงครางในลำคออย่างพอใจ
จังหวะนั้นเองที่เซฮุนแทรกกายตนเองเข้าหา จนอี้ชิงเผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บ
“ฮ่ะ”
“ชู่ว”
ส่งเสียงปลอบใจพลางกระซิบบอกรักที่ข้างหู
อี้ชิงปรือตามองใบหน้าขาวซีดงดงามราวรูปปั้นของแวมไพร์
ก่อนจะดึงเซฮุนลงมาแลกจูบเพื่อบรรเทาความเจ็บในขณะที่เซฮุนไสกายเข้าไป
สองมือโอบกอดร่างกำยำของแวมไพร์หนุ่มพลางจิกปลายเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างอ้าปากหอบคว้าอากาศหายใจ
ขณะเซฮุนถลันกายเข้าหาเป็นจังหวะเชื่องช้าเพื่อเปิดโอกาสให้ช่องทางคุ้นชินกับสิ่งใหม่
เพียงครู่เดียวเท่านั้นความเจ็บเสียดก็แปรไป กลายเป็นความรู้สึกสุขสมที่เข้ามาแทน
จังหวะช้าเปลี่ยนถี่กระชั้นได้ยินเพียงเสียงเนื้อกระทบกันผสานกับเสียงความสุขที่ดังออกมา
เซฮุนพลิกตัวอี้ชิงให้หันหลังทั้งที่แก่นกายยังเสียบคั่นอยู่
พลันยกขาข้างหนึ่งให้สูงก่อนจะกระทั้นกายเข้าไป
จังหวะเร่งเร้ารุนแรงขึ้นสร้างความเสียวกระสันให้ทุกครั้งที่เคลื่อนไหว
อี้ชิงเผลอย้อนสะโพกรับอีกฝ่าย ซ่านเสียวจนสูดปากรู้สึกเหมือนจะขาดลมหายใจ
เซฮุนกระแทกกายถี่รัวเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสโอบรัดของอีกฝ่าย
ปลายทางของความสุขใกล้เข้ามา
ในนาทีนั้นอี้ชิงเอี้ยวตัวหาเซฮุนพลางยกมือขึ้นคว้าไขว่ ริมฝีปากประกบกันอีกครั้งแลกจูบดูดดื่มขณะเคลื่อนกาย
หัวใจของอี้ชิงถี่รัวขณะปล่อยหยาดแห่งความสุขให้รินไหล
แทบจะพร้อมกับเซฮุนที่เน้นสัมผัสหนักหน่วงในช่วงท้ายก่อนจะปลดปล่อยความสุขตามไป
อี้ชิงพลิกตัวหันกลับมาหา
สบดวงตาสีเทาเข้มของผู้ไม่มีวันตาย เซฮุนส่งยิ้มให้จากบนเรือนร่างของเขา เช่นเดียวกับอี้ชิงที่สัมผัสใบหน้าของเซฮุนอย่างรักใคร่
พวกเขาจูบกันอีกครั้งหนึ่ง โอบกอดกันไว้
ความสุขอาจอยู่เพียงครู่หรือนานชั่วชีวิตของอี้ชิงก็ได้
พวกเขาไม่รู้ว่ามันจะนำไปสู่การตัดสินใจใด
แต่กว่าจะถึงวันนั้นอี้ชิงตัดสินใจแล้วว่าอยากเดินเคียงข้างกันจนเวลาสุดท้ายของการตัดสินใจ
-----------------------------------------------------------------
Please back to comment :
https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1480482&chapter=12
https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1480482&chapter=12
#ohmyvamp