Tuesday, June 13, 2017

Oh! My Vampire | Chapter 11 (HunLay)




            ทั้งคู่ผละออกมามองหน้ากัน จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย แววตาเย็นชาที่แฝงความโดดเดี่ยวของเซฮุนอี้ชิงมองเห็นตัวเองอยู่ข้างใน เช่นเดียวกับดวงตาของเขาที่มีหนึ่งชีวิตหลังความตายสะท้อนอยู่ ไม่มีใครรู้ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่วินาทีนี้มีเพียงตัวตนที่ชัดเจนของคนตรงหน้าเท่านั้นที่สัมผัสได้

            จูบอ่อนโยนเริ่มขึ้นโดยไม่แน่ใจว่าใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อน แต่ไม่สำคัญที่จะต้องค้นหาเพราะอาจเป็นทั้งคู่ที่เป็นฝ่ายเริ่มก็ได้ สัมผัสลึกซึ้งเต็มไปด้วยความอบอุ่นอ่อนโยนแทบจะหลอมหัวใจให้ละลาย อี้ชิงสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นถี่รัวของหัวใจที่ราวกับจะพังทลายออกมานอกอก ความคิดในหัวกระจัดกระจายขณะที่รับรู้ได้ว่าเซฮุนช้อนร่างของเขาขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ทั้งที่ริมฝีปากของเราทั้งคู่ยังคงไม่ยอมละจากกันไปไหน

            วินาทีที่เซฮุนวางร่างของเขาลงบนเตียงในรถบ้าน อี้ชิงก็รู้ว่านี่คือครั้งแรกของการตัดสินใจ หากเขายอมให้สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้เกิดขึ้น เราทั้งคู่คงไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ เซฮุนจะรักเขา เช่นเดียวกับที่อี้ชิงจะมอบหัวใจให้เซฮุนเพียงผู้เดียวนับแต่นี้ไป ความเจ็บปวดที่ตามมาอาจหนักหนาเกินกว่าที่เราสองคนจะรับได้ แต่วินาทีนี้ วินาทีที่กำลังจ้องมองเข้าไปในแววตาของเซฮุนที่อยู่เหนือตัวเขา อี้ชิงก็ตัดสินใจ

            ไม่ว่าอนาคตจะต้องพบกับสิ่งใดที่รออยู่ หากเราอยู่ด้วยกันมันคงผ่านไปได้ แม้วันนั้นความเจ็บปวดจะแวะเวียนเข้ามาหาโดยเราไม่ตั้งใจ แต่คงเจ็บปวดหัวใจกว่าหากปล่อยเวลาแห่งความสุขในปัจจุบันให้จากไปโดยไม่แม้แต่คิดจะสู้เพื่อมัน

            สองมือของอี้ชิงโอบประคองใบหน้าของแวมไพร์หนุ่มลงมาประชิดใบหน้าจนปลายจมูกเกือบแตะกัน ก่อนพูดในสิ่งที่คนตรงหน้ารอฟัง

            “ฉันรักนายเซฮุน” เซฮุนยิ้ม กดปลายจมูกลงมาย้ำพร้อมคำยืนยัน

            “ฉันก็รักนาย” หน้าผากของทั้งคู่แตะกัน ก่อนริมฝีปากจะประกบกันอีกครั้ง ปลายลิ้นสอดแทรกสัมผัสกัน พาความหวาดกังวลให้หายไป มีเพียงเราเท่านั้นที่ควรใส่ใจกันในเวลานี้

            อี้ชิงกระตุกกาย ขณะที่มือเย็นเฉียบของเซฮุนล่วงล้ำบริเวณส่วนอ่อนไหว เผลอเผยอปากหอบหายใจส่งเสียงครางออกมาเมื่อมือที่ว่ากำลังเล้าโลมด้วยความชำนาญจนเกิดอารมณ์ร่วมตามอย่างง่ายดาย อุณหภูมิในตัวของเขาร้อนขึ้นตรงข้ามกับเซฮุนที่ดูเหมือนจะเย็นเยือกราวน้ำแข็ง หรืออาจจะเพราะตัวเขาร้อนนั่นแหละถึงสัมผัสความแตกต่างในอุณหภูมิของตัวเซฮุนได้ง่าย

            มันช่วยทำให้รู้สึกดีได้อย่างประหลาดจนเผลอแอ่นรับสัมผัสวาบหวามที่กำลังเค้นคลึงส่วนอ่อนไหว เซฮุนไล่จูบซอกคอขาวนวลต่ำลงมาจนถึงหน้าอกที่เริ่มแข็งเป็นไต ร่างสูงแลบลิ้นเลียจากนอกเสื้อผ้า ยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเสียงครางเบาๆ จากคนที่กำลังโดนเล้าโลมข้างใต้

            เซฮุนหยุดมือถอดเสื้อออกจากตัวเขาและตัวอี้ชิงพลางทอดสายตามองร่างที่กำลังนอนอยู่ใต้ร่างเขาด้วยความเขินอาย ตัวของอี้ชิงเป็นสีแดงเช่นเดียวกับใบหน้าที่พยายามยกฝ่ามือขึ้นมาปิดเอาไว้

            “มองอะไรเล่า”

            “เปล่า” แวมไพร์หนุ่มยิ้ม แต่มันกลับไม่ได้ช่วยสร้างความสบายใจ กลับยิ่งทำให้เขินกว่าเดิมเสียอีก

            แต่ยังไม่ทันที่อี้ชิงจะได้เอ่ยปากพูดอะไร เซฮุนก็เลือกวิธีแก้เขินให้ด้วยการประกบริมฝีปากลงไปอีกครั้ง ผิวเนื้อที่แนบกันโดยไร้เครื่องแต่งกาย ยิ่งปลุกอารมณ์ภายในให้โหมกระพือยิ่งกว่าเดิม อี้ชิงไม่สนใจแล้วว่าความเจ็บปวดในอนาคตจะเป็นเช่นไร ตอนนี้เขาเพียงแค่อยากปล่อยความรู้สึกให้เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของเซฮุนเท่านั้น

            ปลายนิ้วกดคลึงบริเวณปากทางก่อนจะชำแรกนิ้วเข้าไป เพียงนิดเดียวอี้ชิงก็ผวาเฮือกรู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาเสียอย่างนั้น ความเจ็บเสียดที่เกิดขึ้นทำให้เผลอน้ำตาไหล แต่เซฮุนกลับมอบจูบอ่อนโยนให้แทนการปลอบใจ เรียวนิ้วยาวขยับในช่องทางเพื่อสร้างความคุ้นเคยจนมั่นใจว่าตัวตนของเขาจะผ่านเข้าไปได้โดยไม่สร้างความเจ็บปวดให้คนใต้ร่างมากเกินไปนัก

            ถอนปลายนิ้วออกมาในขณะอี้ชิงเผลอขยับสะโพกเข้าหาพร้อมส่งเสียงครางในลำคออย่างพอใจ จังหวะนั้นเองที่เซฮุนแทรกกายตนเองเข้าหา จนอี้ชิงเผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บ

            “ฮ่ะ”

            “ชู่ว” ส่งเสียงปลอบใจพลางกระซิบบอกรักที่ข้างหู อี้ชิงปรือตามองใบหน้าขาวซีดงดงามราวรูปปั้นของแวมไพร์ ก่อนจะดึงเซฮุนลงมาแลกจูบเพื่อบรรเทาความเจ็บในขณะที่เซฮุนไสกายเข้าไป

            สองมือโอบกอดร่างกำยำของแวมไพร์หนุ่มพลางจิกปลายเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างอ้าปากหอบคว้าอากาศหายใจ ขณะเซฮุนถลันกายเข้าหาเป็นจังหวะเชื่องช้าเพื่อเปิดโอกาสให้ช่องทางคุ้นชินกับสิ่งใหม่ เพียงครู่เดียวเท่านั้นความเจ็บเสียดก็แปรไป กลายเป็นความรู้สึกสุขสมที่เข้ามาแทน จังหวะช้าเปลี่ยนถี่กระชั้นได้ยินเพียงเสียงเนื้อกระทบกันผสานกับเสียงความสุขที่ดังออกมา

            เซฮุนพลิกตัวอี้ชิงให้หันหลังทั้งที่แก่นกายยังเสียบคั่นอยู่ พลันยกขาข้างหนึ่งให้สูงก่อนจะกระทั้นกายเข้าไป จังหวะเร่งเร้ารุนแรงขึ้นสร้างความเสียวกระสันให้ทุกครั้งที่เคลื่อนไหว อี้ชิงเผลอย้อนสะโพกรับอีกฝ่าย ซ่านเสียวจนสูดปากรู้สึกเหมือนจะขาดลมหายใจ

            เซฮุนกระแทกกายถี่รัวเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสโอบรัดของอีกฝ่าย ปลายทางของความสุขใกล้เข้ามา ในนาทีนั้นอี้ชิงเอี้ยวตัวหาเซฮุนพลางยกมือขึ้นคว้าไขว่ ริมฝีปากประกบกันอีกครั้งแลกจูบดูดดื่มขณะเคลื่อนกาย หัวใจของอี้ชิงถี่รัวขณะปล่อยหยาดแห่งความสุขให้รินไหล แทบจะพร้อมกับเซฮุนที่เน้นสัมผัสหนักหน่วงในช่วงท้ายก่อนจะปลดปล่อยความสุขตามไป


            อี้ชิงพลิกตัวหันกลับมาหา สบดวงตาสีเทาเข้มของผู้ไม่มีวันตาย เซฮุนส่งยิ้มให้จากบนเรือนร่างของเขา เช่นเดียวกับอี้ชิงที่สัมผัสใบหน้าของเซฮุนอย่างรักใคร่ พวกเขาจูบกันอีกครั้งหนึ่ง โอบกอดกันไว้ ความสุขอาจอยู่เพียงครู่หรือนานชั่วชีวิตของอี้ชิงก็ได้ พวกเขาไม่รู้ว่ามันจะนำไปสู่การตัดสินใจใด แต่กว่าจะถึงวันนั้นอี้ชิงตัดสินใจแล้วว่าอยากเดินเคียงข้างกันจนเวลาสุดท้ายของการตัดสินใจ




-----------------------------------------------------------------



#ohmyvamp



No comments:

Post a Comment