Saturday, November 22, 2014

[SF] Crossroad - NC HunLay (Chapter 2)






            แสงไฟสีส้มจากโคมไฟหัวเตียงช่วยส่องสว่างให้มองเห็นร่างสองร่างที่บดเบียดกายหากันอยู่ในความมืด เสียงลมหายใจหนักประสานกับเสียงของเครื่องปรับอากาศดังตามอารมณ์ของคนสองคนที่กำลังดูดดุนริมฝีปากของกันและกันอยู่บนเตียงนอนสีขาวนุ่ม

            เซฮุนผละริมฝีปากออกมาจากคนตรงหน้าอย่างอ้อยอิ่ง พลางมองเข้าไปในดวงตาของคนเป็นพี่ที่อยู่ตรงหน้า ฝ่ามือไล้ไปตามกรอบหน้าหวานก่อนจะเลื่อนปลายนิ้วหัวแม่มือมาคลึงเบาๆ ที่ริมฝีปากบาง

            “พี่…แน่ใจเหรอ?”

            ถ้าให้พูดกันตรงๆ อี้ชิงก็คงพูดได้เต็มปากว่าไม่แน่ใจ เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงยอมให้เซฮุนทำอะไรต่อมิอะไรได้มากมายขนาดนี้ทั้งที่พรุ่งนี้พวกเขาก็ต้องแยกกันไปแล้ว แต่พอมองเข้าไปในตาของเซฮุนความรู้สึกกลัวต่างๆ ก็หายไป ไม่รู้ทำไมความไว้เนื้อเชื่อใจถึงได้ก่อตัวขึ้นมาเร็วนัก ทั้งที่เซฮุนเป็นคนแปลกหน้า ทั้งที่ไม่ควรจะปล่อยให้เรื่องของพวกเขาไปไกลกว่านี้ แต่เวลานี้อี้ชิงไม่อยากคิดถึงอนาคตนัก เขาอยากอยู่กับเซฮุนตรงนี้เก็บทุกวินาทีให้มีค่าที่สุด

            “อืม”

            เสียงตอบรับเบาๆ ในลำคอ แทบจะมาพร้อมกับแรงกดย้ำที่ริมฝีปาก เด็กตัวสูงก้มหน้าลงมาจูบเบาๆ ที่กลีบปากบางก่อนจะแทรกเรียวลิ้นเข้าไปสัมผัสความหอมหวานภายในโพรงปากแลกสัมผัสอ่อนโยนวินาทีที่ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันอยู่นานจนร่างบางของอี้ชิงสั่นสะท้านไปตามรสสัมผัสจากเซฮุน

            จากความอ่อนโยนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนตามอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ มือหนาลูบไล้เข้าไปภายในเสื้อยืดตัวบางและเริ่มบดเบียดช่วงล่างของตัวเองกับเรียวขาบาง จูบที่ร้อนแรงทำให้อี้ชิงรู้สึกตัวเขาแทบหายใจไม่ทัน เซฮุนละริมฝีปากออกมาจากร่างบางก่อนจะเปลี่ยนมาไซร้ที่ซอกคอ ดูดดุนเบาๆ ทิ้งร่องรอยรักเอาไว้ที่ลำคอขาว มือหนาปลุกเร้าด้วยการลากปลายนิ้วไปตามแผงอกที่เปลือยเปล่าก่อนจะบีบคลึงเบาๆ ที่ยอดอกจนอี้ชิงต้องส่งเสียงคราง

            “อะ..เซฮุน”

            มือหนาถอดเสื้อของอี้ชิงออกแล้วก้มลงจูบคนเป็นพี่อีกครั้ง ดูดเม้มริมฝีปากบนและล่างจนปากของอี้ชิงเริ่มช้ำกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ เป็นอีกครั้งที่เซฮุนผละริมฝีปากออกมาแล้วถามคำถาม

            “ถ้าพี่ไม่ห้ามตอนนี้ ผมไม่หยุดแล้วนะ”

            อี้ชิงยิ้มบางก่อนจะวาดแขนโอบรอบคอของเซฮุนแล้วรั้งเด็กตัวสูงลงมาจูบ มันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเป็นระหว่างเขากับเซฮุน แต่อี้ชิงรู้ว่าเขาจะไม่มีวันเสียใจ ไม่ว่าสุดท้ายพวกเขาจะได้เจอกันอีกหรือไม่ ช่วงเวลาเหล่านี้ที่ปารีสจะอยู่ในความทรงจำของเขาตลอดไป มือบางแตะที่หน้าอกของเซฮุนเขาสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงหลังแผงอกแกร่งนั้น จังหวะหัวใจของพวกเขาที่เต้นตรงกัน

            ลมหายใจร้อนไล่เลี่ยอยู่ที่ซอกคอเรื่อยมาจนถึงลาดไหล่และแผงอกกว้าง พาความรู้สึกเสียวซ่านและปลุกเร้าอารมณ์ของร่างบางให้พุ่งสูงขึ้น ริมฝีปากร้อนครอบครองที่ยอดอกก่อนจะดูดดึงเบาๆ แตะลิ้นร้อนไล้วนผะผ่าว ส่งให้ร่างบางบิดเร้าไปตามแรงอารมณ์ที่โลดขึ้นมา

            มือหนาเลื่อนต่ำลงมาบีบเค้นส่วนขยายที่ดุนดันขึ้นมาบนเนื้อผ้ายีนส์ทำให้อี้ชิงถึงกับผวา ความรู้สึกรุนแรงที่โถมเข้ามาทำให้เผลอส่งเสียงครางออกมาและดูเหมือนว่าจะทำให้เซฮุนพอใจ เขายกตัวขึ้นแล้วถอดเสื้อของตัวเองออกก่อนจะก้มลงไปจูบอี้ชิงอีกครั้ง ระหว่างนั้นมือที่แสนซุกซนก็สาละวนอยู่กับกางเกงด้านล่าง เพียงไม่นานพวกเขาก็ได้แต่มองเรือนร่างเปลือยเปล่าของกันและกันอยู่ภายใต้แสงไฟสีส้มอ่อนจาง

            มันน่าอายกว่าที่คิดเอาไว้มาก อี้ชิงรู้สึกเขินจนอยากจะเบือนสายตาหนีแต่ยังไม่ทันจะได้ทำอย่างนั้นร่างสูงก็บรรจงจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากก่อนจะโล้มไล้ไปทั่วกายบางจนทำให้อี้ชิงสั้นสะท้านและลืมหมดทุกอย่าง สัมผัสที่เซฮุนมอบให้มีแต่ความอ่อนหวาน อี้ชิงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นทุกครั้งที่เสียงกระซิบแหบพร่ากระซิบเรียกชื่อของเขา

            “พี่อี้ชิง…”

            “อ๊ะ!” ร่างบางสะดุ้งเมื่อปลายนิ้วของเซฮุนที่ไล้วนอยู่รอบปากทางแทรกเข้าไปภายในของตัวเอง มันให้ความรู้สึกเสียวซ่านและความรู้สึกเจ็บแปลบไปด้วยในเวลานั้น ถึงอย่างนั้นมันก็เริ่มดีขึ้นเมื่อนิ้วที่สองและที่สามของเซฮุนค่อยๆ คืบเข้ามา

            เซฮุนขยับปลายนิ้วของตัวเองช้าๆ เพื่อให้อี้ชิงได้ปรับตัว เมื่อเห็นว่าสีหน้าของอี้ชิงเริ่มเปลี่ยนไป เขาก็เพิ่มจังหวะเร็วขึ้นจนอี้ชิงถึงกับร้องออกมาไม่เป็นภาษา

            แอ่นกายผวาเฮือกเมื่อเรียวนิ้วทั้งสามถูกชักออกไปและแทนที่ด้วยสิ่งแปลกใหม่ที่แทรกเข้ามาแทน ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างกายจนอี้ชิงถึงกับนิ่วหน้า

            “อ๊ะ!... โอ๊ย!!”

            “เจ็บมากไหม?” เซฮุนเห็นสีหน้าของอี้ชิงแล้วก็ตกใจ เขาโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูอย่างห่วงใย “ผมหยุดได้นะ”

            ถึงจะรู้สึกเจ็บแทบขาดใจแต่อี้ชิงก็ยังคงส่ายหน้า พวกเขามาไกลเกินกว่าจะกลับไปที่จุดเริ่มต้นแล้ว เซฮุนก้มลงจูบซับหยดน้ำที่ปลายหางตา ก่อนจะค่อยๆ ย้ำจูบที่เปลือกตาแล้วก้มลงมาคลอเคลียที่ริมฝีปาก

            กายบางถึงกับผวาเมื่อเซฮุนแทรกกายของตัวเองเข้ามา มือบางเอื้อมคว้ากอดเด็กตัวสูงเอาไว้แน่นระบายความเจ็บปวดที่ได้รับ และก็ได้เป็นสัมผัสปลอบใจที่อบอุ่นของเซฮุนกลับมา จูบที่อ่อนหวานที่เหมือนว่าจะไม่มีวันสิ้นสุดเป็นสิ่งที่เขารักที่สุด

            เซฮุนค่อยๆ ขยับกายช้าๆ จากความเจ็บปวดในช่วงแรกแปรเปลี่ยนเป็นความสุขเมื่ออี้ชิงเริ่มส่งเสียงครางออกมา ในหัวสมองว่างเปล่าไม่อยากคิดว่าในวันพรุ่งนี้ที่ตื่นลืมตาทุกอย่างอาจจะจบลงง่ายๆ เหมือนกับความฝันในฤดูหนาว ท่ามกลางความกลัวที่เกาะภายในจิตใจของทั้งสองคน พวกเขากลับเลือกที่จะโอบกอดและสัมผัสไออุ่นของกันและกัน แลกจูบอ่อนหวานที่พวกเขาจะไม่มีวันลืม

            ในค่ำคืนอันยาวนานที่หิมะโปรยปรายพร้อมกับสายลมหนาว พวกเขาผูกพันกันและกันไว้ด้วยความอบอุ่นและความรักในแบบที่พวกเขาจะจดจำต่อไปอีกนานแสนนาน…









อ่านจบแล้วอย่าลืมไปคอมเม้นบอกกันหน่อยน้าว่าเป็นไงบ้าง ^^
http://writer.dek-d.com/iiyogurt/writer/view.php?id=1260547


#CrossroadHL





Tuesday, November 11, 2014

Unlovable Story - NC ChanBaek (Special Belong Together)




            “อืม ไปสิ” ทั้งคู่ยิ้มให้กันแล้วชานยอลก็ก้มลงไปจูบคนตัวเล็กอีกครั้ง สองมือเล็กโอบรอคอแฟนหนุ่มรั้งให้เข้ามาแนบชิดยิ่งกว่าเดิม เมื่อชานยอลเริ่มเพิ่มอารมณ์ให้เขาด้วยการดูดดึงริมฝีปากล่างแล้วส่งเรียวลิ้นเข้ามาแลกกันอีกครั้ง

            ร่างสูงบดเบียดตัวลงมาพร้อมกับมือหนาที่เริ่มไล้วนเข้าไปภายในเสื้อนอนตัวบาง แบคฮยอนครางออกมาเมื่อชานยอลสัมผัสเบาๆ ที่บริเวณหน้าอก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขารู้สึกดีทุกครั้งที่ชานยอลสัมผัสเขา มันอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก หลายครั้งที่แบคฮยอนเฝ้าถามตัวเองว่าพวกเขามาไกลกันขนาดนี้ได้ยังไง ถ้าเขาล้มเลิกหรือถอดใจไปกับความรักที่มีให้ชานยอลข้างเดียวเป็นเวลาหลายปีพวกเขาจะมีช่วงเวลาแบบนี้ไหม แต่แบคฮยอนก็รู้ดีว่านั่นคงเป็นคำถามโลกแตกที่หาคำตอบไม่ได้ เพราะสุดท้ายเขาก็ทำใจให้เลิกรักชานยอลไม่ได้ ต่อให้สุดท้ายชานยอลไม่ได้คิดจะตอบรับความรู้สึกของเขาไว้ เขาก็คงจะรักชานยอลต่อไปอยู่ดี

            ไม่มีเหตุผลที่จะหันกลับไปมองอดีตเมื่อทุกวันนี้ความสุขที่พวกเขามีมันมากเกินกว่าที่แบคฮยอนเคยฝันเอาไว้ เขารู้ว่าทุกวันนี้ชานยอลรักเขามากพอและรักมากกว่าใคร ทุกครั้งที่ตื่นนอนตอนเช้าแล้วมีชานยอลนอนอยู่ข้างๆ บางวันมันก็ทำให้เขาเผลอน้ำตาไหล ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป สิ่งที่แบคฮยอนคิดและคิดว่าชานยอลก็คงจะคิดเหมือนกัน คือพวกเขาจะทำทุกวันให้มันดีที่สุดให้ได้ จนถึงวันนึงที่มันไปต่อไม่ไหวจะได้ไม่มีใครคนใดคนหนึ่งต้องเสียใจแค่เพราะยังพยายามกันไม่พอ

            “อ่ะ…ชานยอล” เสียงเล็กๆ ของแบคฮยอนร้องขึ้นเมื่อก้านนิ้วของชานยอลขยับเข้าไปในช่องทางด้านหลัง และเพียงแค่นั้นก็ทำให้ชานยอลหยุดตัวเองเอาไว้

            “ไหวไหม?” เสียงกระซิบถามอ่อนโยนทำให้แบคฮยอนพยักหน้าเบาๆ อันที่จริงมันก็ไม่ได้เจ็บมากเท่าครั้งแรกแต่มันก็ไม่ได้เคยชินขนาดนั้น พอเห็นว่าแบคฮยอนไม่ได้ปฏิเสธอะไรและพยายามผ่อนคลายร่างสูงก็ดันนิ้วของตัวเองเข้าไปภายในก่อนจะเพิ่มจำนวนเข้าไปแล้วชักเข้าออกเบาๆ

            “อา.. ชานยอล” เสียงครางตอบรับทำให้รู้ว่าร่างเล็กเริ่มรู้สึกดีขึ้น ชานยอลจ่อกายร้อนเข้าไปบริเวณปากทางแล้วกระซิบบอกคนที่อยู่ใต้ร่างอีกครั้ง

            “ฉันจะเข้าไปแล้วนะแบคฮยอน” คนตัวเล็กหลับตาแน่นเมื่อกายร้อนของชานยอลแทรกตัวเข้าไปภายใน เสียงผ่อนลมหายใจของชานยอลดังขึ้นเมื่อมันเข้าไปได้จนสุด เขานิ่งอยู่แบบนั้นรอให้แบคฮยอนผ่อนคลายก่อนจะค่อยขยับเป็นจังหวะเนิบช้าเพื่อให้ร่างเล็กปรับตัวให้ได้ ร่างหนาก้มตัวลงมาจูบซับน้ำตาตรงปลายหางตาให้คนตัวเล็ก ก่อนจะเลื่อนใบหน้ามาแลกจูบกันอีกครั้งหนึ่ง เมื่อผ่อนคลายจนความเจ็บปวดหายไปความรู้สึกหวามไหวก็เข้ามาแทนที่ คนตัวเล็กครางดังขึ้นแล้วขยับสะโพกตอบรับสัมผัสของชานยอลที่กระทั้นกายเข้ามา สองมือบางจับแขนแกร่งเอาไว้เพื่อเป็นหลักยึดระบายอารมณ์เสียวซ่าน

            ชานยอลเร่งจังหวะเร็วขึ้นเมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างเริ่มไปด้วยกันได้ เขากระแทกแก่นกายเข้าไปแรงขึ้น เร็วขึ้นจนคนตัวเล็กหายใจไม่เป็นจังหวะ

            “อะ… ชานยอล อะ อา…”

            ร่างสูงจับแบคฮยอนหันหลังทั้งที่แก่นกายก็ยังคงอยู่ภายใน คนตัวเล็กพลิกตัวตามอย่างว่าง่ายจังหวะนี้ไม่มีอะไรที่ไม่ได้แล้ว เมื่ออยู่ในท่าที่พร้อมร่างสูงก็เริ่มซอยต่อไปท่านี้เข้าไปลึกมากกว่าเมื่อกี้ทำให้คนตัวเล็กเริ่มจะไม่ไหว มือหนาของชานยอลเอื้อมไปด้านหน้าแล้วรูดรั้งแก่นกายของคนตัวเล็กเมื่อเห็นว่าแบคฮยอนเริ่มเด้งสะโพกสวนมาแรงขึ้น แรงบีบรัดภายในทำให้ร่างสูงขบกรามแน่นจนเป็นสัน เขาเองก็กำลังจะไม่ไหว

            “ไปพร้อมกันนะ”

            “อะ…อืม…อา ชานยอล” ชานยอลขยับมือเร็วขึ้นเช่นเดียวกับด้านหลังในที่สุดร่างเล็กก็กระตุกเกร็งตัวสั่น ชานยอลเห็นอย่างนั้นก็เร่งจังหวะขึ้นก่อนจะเกร็งตัวไปตามกัน

            ร่างสูงถอนแก่นกายของตัวเองออกมาจากช่องทางด้านหลัง แล้วก็ล้มตัวลงไปนอนกอดแบคฮยอนที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนอนแล้วกดจูบเบาๆ ที่ข้างแก้มและริมฝีปาก ปัดปอยผมบางให้ออกไปจากใบหน้าแล้วก็ยิ้มถามคนตรงหน้า









กลับไปอ่านกันต่อแล้วอย่าลืมคอมเม้นนะจ้ะที่รัก ^^
http://writer.dek-d.com/iiyogurt/writer/view.php?id=1216355